Na het stuk Grenoble x96 Luxemburg was Luxemburg x96 Hilversum een klein stukje. Iedereen wilde snel naar huis dus pas bij Hazeldonk een kleine stop om wat te eten en drinken. Een broodje kroket ging er ook wel in na 3 weken croissants.

Rond 15:30 weer in Hilversum en toen was het grote uitzoeken van spullen begonnen. Wat gaat naar de NOS, ENG, USS of CVG? Onverwacht hulp gekregen van Peter Bak en Bernie die toevallig langskwamen dus ook het opruimen was relatief snel voor elkaar.

De tour zit er weer op. 5564 km gereden in 27 dagen. Weer veel meegemaakt, verhalen opgedaan voor de volgende tour maar toch kunnen we zeggen dat het een relaxte tour was. Weliswaar 1 keer het licht uit tijdens de uitzending, aggregaat vlak voor uitzending uitgevallen en uitzendingen gehinderd door regen. Maar geen kapotte busjes, stortregen tijdens uitzending of van de zender geweest.

Na het stuk Grenoble – Luxemburg was Luxemburg – Hilversum een klein stukje. Iedereen wilde snel naar huis dus pas bij Hazeldonk een kleine stop om wat te eten en drinken. Een broodje kroket ging er ook wel in na 3 weken croissants.

Rond 15:30 weer in Hilversum en toen was het grote uitzoeken van spullen begonnen. Wat gaat naar de NOS, ENG, USS of CVG? Onverwacht hulp gekregen van Peter Bak en Bernie die toevallig langskwamen dus ook het opruimen was relatief snel voor elkaar.

De tour zit er weer op. 5564 km gereden in 27 dagen. Weer veel meegemaakt, verhalen opgedaan voor de volgende tour maar toch kunnen we zeggen dat het een relaxte tour was. Weliswaar 1 keer het licht uit tijdens de uitzending, aggregaat vlak voor uitzending uitgevallen en uitzendingen gehinderd door regen. Maar geen kapotte busjes, stortregen tijdens uitzending of van de zender geweest.

Een saaie dag vandaag met maar 1 opdracht: Veel kilometers maken. Zox92n 650 hadden we er gemaakt toen we bij het hotel in Luxemburg aankwamen.

Het enige echt leuke aan de dag was het afscheidsetentje met de vrienden van het licht. In een Italiaanse restaurant hebben we uitgebreid gegeten en ons niet bezig gehouden met hoe laat we een promo hadden en andere eten-opjagende zaken.

Een saaie dag vandaag met maar 1 opdracht: Veel kilometers maken. Zo’n 650 hadden we er gemaakt toen we bij het hotel in Luxemburg aankwamen.

Het enige echt leuke aan de dag was het afscheidsetentje met de vrienden van het licht. In een Italiaanse restaurant hebben we uitgebreid gegeten en ons niet bezig gehouden met hoe laat we een promo hadden en andere eten-opjagende zaken.

Maar 50 km tot de laatste plek, Grenoble, dus we konden uitslapen. Om 11:45 vertrek en om 11:30 konden we, onverwacht, nog ontbijten. Bij de wagens aangekomen kreeg Bart R van Steven Rooks uitleg over een andere route. De weg naar Grenoble stond al vast met mensen die naar de laatste etappe gingen kijken.

Een half uur onderweg kregen we van de NOS collegax92s die die route namen het advies om toch rechtstreeks te gaan. De omweg was ook al druk en een kleine weg door de bergen. Dan maar achteraan in de rij en bijna 3 uur rijden over 50 km.

In Grenoble aangekomen was de volgende uitdaging: paaltjes voor het plein. De man die ze naar beneden kon hadden we op tijd gebeld maar zou er pas over een kwartier zijn. Een bar eigenaar naast de paaltjes had wel een trucje, een rietje in de controlepaal stoppen. Hij deed het even voor en zowaar het lukte. Al snel liet die het rietje over aan Gerard die het toch niet helemaal vertrouwde en er nog een schroevendraaier in stak. Het zou toch wat zijn als de SNG op de laatste dag vast komt te staan op een dergelijk paaltje.

Voor Cees was de uitdaging nog om de vrachtwagen voor de paaltjes te krijgen aangezien er een haakse bocht gemaakt moest worden. Dan maar achteruit erin, over stoepjes heen en goed opletten aan alle kanten.

De start en finish van de laatste tijdrit waren in de stad. Bart G en R en Maikel gingen even kijken, als je de kans hebt, moet je dat zeker doen. Op te TV compound ook nog even langs de finish collegax92s en je nog maar eens verwonderen over de georganiseerde chaos die er bij de finish is.

Na het diner werden we bij de redactie tafel geroepen voor een speech van Ewoud van Winsen, adjunct-hoofdredacteur van NOS Sport. Die kwam met een toch wel zeer verassende mededeling, namelijk dat ze het besluit om te stoppen met de Avondetappe hebben herzien en dat er voor Mart volgend jaar ook een rol in de tour is weggelegd.
Hoe en wat precies moet nog duidelijk worden, maar het succes van dit jaar (25% meer kijkers, lovende kritieken) was aanleiding om nu al te zeggen dat het rondreizend circus er volgend jaar waarschijnlijk weer is.
Mart nam daarna de kans om zijn eigen einde-tour-speech te houden en iedereen te bedanken. Ook dit jaar hadden hij en Ka een klein cadeau voor de hele ploeg gekocht.

De laatste uitzending kreeg niet de omstandigheden die het verdiende. In de regen onder een tentje met weer teveel gekke Nederlanders als publiek. Exe9n idioot leek het wel grappig om als een soort hulk met zonnebril in de achtergrond te gaan staan. Blijft onbegrijpelijk wat mensen daar nou zo leuk / normaal aan vinden.

Gelukkig korte afstanden van wagen tot set en genoeg NOS collegax92s die aan het helpen waren dus het afbreken was snel voorbij. Daardoor kon iedereen ook snel nog 1 laatste afscheidsborrel nuttigen. Er was nog een champagne moment georganiseerd voordat iedereen uit elkaar vloog. De NOS ploeg ging meteen daarna richting Parijs omdat ze daar de volgende ochtend vroeg moesten zijn. Voor de technische ploeg was het einde tour omdat Parijs niet haalbaar is binnen de gegeven tijd.

Het wegrijden van de wagens werd nog wel een dingetje. Dronken jeugd vond het leuk om achterop de autox92s te klimmen. Bij de SNG zaten ze al bijna op het dak voordat de wagens de poort voorbij was. Exe9n van hun zal zx92n domme gedrag van die avond nog een tijdje kunnen herinneren. Die was achter op de materiaal wagen geklommen en viel hard op de grond toen die een bocht maakte. Net goed! Mag ik dat zeggen?

Maar 50 km tot de laatste plek, Grenoble, dus we konden uitslapen. Om 11:45 vertrek en om 11:30 konden we, onverwacht, nog ontbijten. Bij de wagens aangekomen kreeg Bart R van Steven Rooks uitleg over een andere route. De weg naar Grenoble stond al vast met mensen die naar de laatste etappe gingen kijken.

Een half uur onderweg kregen we van de NOS collega’s die die route namen het advies om toch rechtstreeks te gaan. De omweg was ook al druk en een kleine weg door de bergen. Dan maar achteraan in de rij en bijna 3 uur rijden over 50 km.

In Grenoble aangekomen was de volgende uitdaging: paaltjes voor het plein. De man die ze naar beneden kon hadden we op tijd gebeld maar zou er pas over een kwartier zijn. Een bar eigenaar naast de paaltjes had wel een trucje, een rietje in de controlepaal stoppen. Hij deed het even voor en zowaar het lukte. Al snel liet die het rietje over aan Gerard die het toch niet helemaal vertrouwde en er nog een schroevendraaier in stak. Het zou toch wat zijn als de SNG op de laatste dag vast komt te staan op een dergelijk paaltje.

Voor Cees was de uitdaging nog om de vrachtwagen voor de paaltjes te krijgen aangezien er een haakse bocht gemaakt moest worden. Dan maar achteruit erin, over stoepjes heen en goed opletten aan alle kanten.

De start en finish van de laatste tijdrit waren in de stad. Bart G en R en Maikel gingen even kijken, als je de kans hebt, moet je dat zeker doen. Op te TV compound ook nog even langs de finish collega’s en je nog maar eens verwonderen over de georganiseerde chaos die er bij de finish is.

Na het diner werden we bij de redactie tafel geroepen voor een speech van Ewoud van Winsen, adjunct-hoofdredacteur van NOS Sport. Die kwam met een toch wel zeer verassende mededeling, namelijk dat ze het besluit om te stoppen met de Avondetappe hebben herzien en dat er voor Mart volgend jaar ook een rol in de tour is weggelegd.
Hoe en wat precies moet nog duidelijk worden, maar het succes van dit jaar (25% meer kijkers, lovende kritieken) was aanleiding om nu al te zeggen dat het rondreizend circus er volgend jaar waarschijnlijk weer is.
Mart nam daarna de kans om zijn eigen einde-tour-speech te houden en iedereen te bedanken. Ook dit jaar hadden hij en Ka een klein cadeau voor de hele ploeg gekocht.

De laatste uitzending kreeg niet de omstandigheden die het verdiende. In de regen onder een tentje met weer teveel gekke Nederlanders als publiek. Eén idioot leek het wel grappig om als een soort hulk met zonnebril in de achtergrond te gaan staan. Blijft onbegrijpelijk wat mensen daar nou zo leuk / normaal aan vinden.

Gelukkig korte afstanden van wagen tot set en genoeg NOS collega’s die aan het helpen waren dus het afbreken was snel voorbij. Daardoor kon iedereen ook snel nog 1 laatste afscheidsborrel nuttigen. Er was nog een champagne moment georganiseerd voordat iedereen uit elkaar vloog. De NOS ploeg ging meteen daarna richting Parijs omdat ze daar de volgende ochtend vroeg moesten zijn. Voor de technische ploeg was het einde tour omdat Parijs niet haalbaar is binnen de gegeven tijd.

Het wegrijden van de wagens werd nog wel een dingetje. Dronken jeugd vond het leuk om achterop de auto’s te klimmen. Bij de SNG zaten ze al bijna op het dak voordat de wagens de poort voorbij was. Eén van hun zal z’n domme gedrag van die avond nog een tijdje kunnen herinneren. Die was achter op de materiaal wagen geklommen en viel hard op de grond toen die een bocht maakte. Net goed! Mag ik dat zeggen?

Het hotel waar we sliepen was zox92n typisch ski hotel. Bruisend in de winter, nu een saaie plek waar weinig te beleven valt. Er was ook bijna niemand behalve ons bij het ontbijt. Die zomerse suffigheid straalde het hele dorp uit. Gesloten winkels en informatie kantoren.

We moesten weer op tijd weg want we moesten langs de Alpe Dx92Huez rijden. Tijdens de Tour altijd half Nederlands grondgebied. Deze keer gingen we maar een klein stukje parcours over en  het gekkenhuis van deze dag kwamen we ook niet tegen. Wel de plek waar we een paar jaar terug een paar uur stil hebben gestaan omdat we te laat waren om het parcours te kruisen.

Vandaag weer bij Nederlanders op bezoek. In het dorpje Oz werden we opgewacht door een Nederlandse restaurant houder. Het kopje koffie liep over in een lunch. Lekker relaxed voor de laatste dagen.

De setting van de dag was voor het de dorpskerk. Aangezien de weg daar schuin naar beneden liep, hadden ze een prak gebouwd. Deze was nogal aanwezig dus die werd later op de dag bekleed met zwart flanel. Ondertussen was Astrid het halve dorp aan het leegplukken om statieven mee te kunnen verbergen en de set aan te kleden.

Na het diner was het tijd voor een klein toneelstukje. Mart zou in RTL Boulevard gaan vertellen over de laatste uitzendingen. Mart kennende wilde die dat met de set in de achtergrond. Als extratje gingen Cees, Michael en Bart G wat heen en weer lopen in het beeld alsof ze druk bezig waren met het e.e.a. Het ene moment een triax snoer trekken en het andere moment lampen verplaatsen. De echt oplettende kijker zal hebben gezien dat dat eigenlijk 2 verschillende disciplines zijn.

Het gesprek werd weer een typisch Martiaans gesprek gecontroleerd door Mart zelf. De collega’s in hilversum hadden weinig in te brengen en veel wijzer zijn ze niet geworden. Voor de Mart fans is het hier terug te zien.

Hoe mooi de set ook was, de kijker heeft er niet veel van gezien. Een uur voor de uitzending begon het te regenen en werd besloten om de tent over de tafel te zetten. Aan de verticale regen zag de Nederlandse kok dat de regen nog wel zou blijven hangen.

Vreemde genoeg jaagde de regen het publiek niet weg. Blijkbaar heeft het progamma en het idee van op TV zijn een onhoudbare aantrekkingskracht op veel mensen. Deze keer was er ook wel wat te zien. Karsten Kroon en Steven Rooks als gasten hadden veel te zeggen. En sidekick Renate was ook nieuwsgierig.

Na de uitzending bleven de wagens weer staan. We moesten weer de bergen in voor de overnachting. Ook weer een plek waar we vaker zijn geweest, de chalets van Oz en Oisans. Een kleine borrel na in de Ozzie bar werd gevolgd door een uitgebreidere borrel met de collegax92s van het licht.

Helaas vandaag alweer Italixeb uit over precies hetzelfde stuk als de heenweg. Weer 3 keer tol betalen dus. Bij het laatste tankstation voor Frankrijk het aggregaat afgetankt. Dat zou de laatste keer ooit zijn. Het werd nog even een ontmoetingsplek voor de Nederlanders in de tour. Niet alleen Jelle en Misha maar ook wat NOS en RTL collegax92s gebruikten het tankstation om nog een laatste kopje cappuccino of espresso te drinken.
We moesten weer naar Briancon dus weer de pas bij Sestriere over. Ondertussen kunnen de meeste van ons dat stuk blind rijden.

Bij Briancon werd de hixebrarchie in Frankrijk tijdens de tour al snel duidelijk. De politie heeft weinig te zeggen zo gauw er mannen in rode jassen in de buurt zijn. Bij een weg om het parcours op te gaan stond de politie mensen tegen te houden, de mannen in rode jassen regelden het verkeer dat het parcours op ging.

En toen kon het feest echt beginnen. Wat we gister hadden meegemaakt op het parcours was niks vergeleken met wat we vandaag tegenkwamen. Het was de dag van de eerste beklimming van de Galibier en dat werd door 1.000den fans gezien als 1 van de hoogtepunten van de tour. Dat werd het ook voor ons.

Onderweg was het 1 groot carnavalesk gekkenhuis. Hobby fietsers die de route willen rijden, fans uit alle landen, mannen die zich verkleden als vrouw, maar vooral campers. 100x92den campers aan beide kanten van het parcours. Mensen die al dagenlang aan het kamperen zijn om een goede plek te hebben.

Hoe dichter we bij de Galibier kwamen, hoe gekker en drukker het werd. Bij het dorpje Lautaret was het gekkenhuis het grootst en gingen we het parcours af. De organisatie had verkeerssluizen gemaakt waar ze konden bepalen wie er de berg op mocht en wie niet. Wij hoefden dat gelukkig niet en konden linksaf de berg af. Maar daar was de gekte nog niet voorbij.

Overal nog mensen die richting de berg wilden om de tour te kijken. Aan beide kanten van de weg stonden autox92s geparkeerd en sommige idioten probeerden nog tegen de stroom in te gaan met de auto.

Toen het eindelijk een beetje rustig werd kwamen we uit bij een restaurantje en van de productie moesten we meteen na het parcours gaan eten, dus deden we dat netjes. In eerste instantie vertelde de serveerster dat ze haast hadden en dat we snel moesten eten, uiteindelijk werd het toch nog een uitgebreide lunch met koffie toe. Die snapten dus wel dat ze geld konden verdienen.

Na de gekte van de tour kwamen we in prachtige natuur. Nederig voelen bij de hoge bergen, genieten van de kronkelweggetjes en verbazen over de stuwmeren. Thijs en Bart maakte nog een stop om een immense waterval te fotograferen. Aan de ene kant de gekte en aan de andere kant prachtige natuur maakte dit de mooiste rit die we ooit hebben gemaakt hebben.

We kwamen uit bij een wielerhotel in Venosc. Gerund door Nederlanders, dus ook veel Nederlandse fietsers op bezoek. Die konden mooi als publiek dienen. We konden relaxed buiten zitten. De weersvoorspellingen waren gunstig.

Mart zx92n opening waarbij die trots vertelde dat de tour zo hectisch is dat we een camera man tekort kwamen werd een beetje verpest door Renate de sidekick. Die vertelde dat Richard net was aangekomen en al achter zijn camera zat. Cue shot Richard.

Na de uitzending kregen we de auto van de baas mee om naar het hotel te gaan. Dat was 30 minuten rijden de berg in, niet te doen met de SNG op dit tijdstip. Hier bleek wel hoe ontoerekeningsvatbaar men wordt als men 2 weken lang te kort slaap. Bart G opende de kofferbak (waarvan de eigenaar net aan Bart R had uitgelegd dat die dicht moest blijven) en toen Bart G de klep weer dicht wilde doen had die niet in de gaten dat onze gastheer net naar voren kwam om de kofferbak op te ruimen. Oftewel, een flinke botsing tussen man en auto.

De autorit naar het hotel werd dan wel weer om te lachen. We kregen een shortcut mee die 10 minuten zou schelen. Bart R durfde dat wel aan dus die stuurde ons kleine weggetjes in met Cees als iPhone navigator. Het was even slikken toen we stenen op de weg zagen die misschien net gevallen waren. En we kwamen ook langs weggetjes waarvan we dachten x93die afgrond wil je niet bij daglicht zienx94. Toen werd ook meteen besloten om de volgende ochtend de normale route te nemen.

Het stond al een tijdje vast dat dit een spannende dag zou worden. Vandaag zouden we door Briancon over het parcours gaan. 3 jaar terug was die combinatie rampzalig en zorgde er bijna voor dat de SNG niet op tijd op de uitzendlocatie zou zijn. Die dag zijn we 3 keer over de pas bij Sestriere gegaan.

Dus vroeg op pad, toeters in de aanslag en handen zwaai klaar. Maikel had zijn sirene aan de spiegel van de mat gespanband dus we konden onze lol op. We waren ruim op tijd op pad  maar toch stonden er al veel mensen langs de kant van de weg om de tour karavaan en de renners op te wachten. Wij waren het voorprogramma.

De tourtoeter van de SNG was geen luxe, maar hoog nodig om te zorgen dat iedereen in de gaten had dat er iets aan kwam. Niet alleen voor de fietsers die het parcours willen rijden maar ook voor tegenliggend verkeer dat nog vrolijk de berg afkwam. 

Zonder problemen kwamen de we berg over, Italixeb in. Het werd een andere wereld voor ons. Andere taal, andere rijstijl, andere peage. Hier kan niet met 1 credit card 3 keer worden afgerekend zoals we in Frankrijk doen. Dus nu moesten de wagens ieder voor zich betalen.

De andere rijstijl kwam in Turijn naar voren. Vonden we de fransen al asociaal en levensgevaarlijk in het verkeer, de Italianen doen er nog een schepje bovenop. Rechts inhalen, niet uitkijken, op rijbanen parkeren. Het was even wennen, gewoon net zo brutaal worden als de italianen.
Om bij het automuseum, onze uitzendlocatie van die avond, te komen moesten we dwars door Turijn heen. Dus we konden onze lol op. De SNG had wel bijna een Fiatje aan gort gereden.

Aangekomen bij de locatie de wagens geparkeerd. Al snel kwam er een Italiaan op ons af die ons probeerde te vertellen waar we mochten staan. Maar hij sprak geen Engels en wij geen Italiaans, dus of we op de plek stonden waar hij wilde weten we nog steeds niet.

Als je in Italixeb bent, dan moet je natuurlijk wel iets van pasta of pizza eten. Dus dat was onze missie voor de lunch. Het was even zoeken, maar uiteindelijk kwamen we bij een leuk tentje terecht. Wederom net op tijd, de kok had eigenlijk geen zin meer om te koken maar werd door de serveerster aan het werk gezet.

De zaal waar we zaten was op de tweede verdieping. We konden met de kabels door een nooduitgang die recht boven de wagens uitkwam. Eenmaal binnen was het wel goed uitkijken, want we stonden midden tussen prachtig gerestaureerde autox92s en daar moesten de kabels omheen.

Om het grote spul naar boven te krijgen konden we lift gebruiken die voor de autox92s gebruikt wordt. Natuurlijk hielden we ons niet aan de afspraken om geen personen in de lift mee te sturen. Dus we kregen al snel een boze Italiaanse concierge over ons heen. Vreemd genoeg bleef het daarbij en hielden ze ons niet extra in de gaten bij de dure autox92s.

Tijdens het diner werd wel duidelijk waar de Italianen goed in waren: Eten maken. Het leek heel simpel in de foyer van het museum, maar het was wel erg lekker. Een klein buffetje met verschillende Italiaanse gerechten. We konden weer goed op krachten komen na de menux92s van de afgelopen weken.

De airco van het museum was niet optimaal, zeker niet in combinatie met het extra licht dat Jelle en Misha hadden opgezet. Het werd op de vloer dan ook erg warm. Desondanks werd het een leuke uitzending met live muziek vanaf een ukelele.

Na afloop mochten we nog maar 1 keer de lift gebruiken en niet zelf bedienen. Dus was het alle spul erin zetten en wachten tot die beneden stond. Kabels moesten weer veilig naar beneden dus het opruimen duurde wat langer dan anders.

Bij binnenkomst in het hotel zagen we al meteen dat we hier niet lang zouden kunnen slapen, het zag er weer te mooi uit om lang te blijven. Nog xe9xe9n biertje (a 6 euro) na in de hotel tuin en snel slapen. Het was even zoeken naar het bed want het waren halve appartementen compleet met werkkamer en grote badkamer. Dat zou een kort maar prima nachtje worden.

De dag begon met regen. Veel regen. En dat maakte het hotel er niet beter op. In de ontbijtzaal was lichte paniek over gaten in het dak waar het lekte. Ook bij ons lichte paniek want dergelijke regen is voor ons niet prettig reizen en werken.

Vandaag weer een stukje terug in de tijd richting Gap en Briancon. Daar kunnen we ook al de nodige verhalen over vertellen. De andere keren dat we hier waren was het mooi weer en wilde we maar al te graag in het bergmeer springen. Vandaag was het een grijze bedoening die alleen maar uitnodigde om voor een open haard te gaan zitten.

We moesten voor de locatie lunchen, want daar was niks te krijgen. Onderweg kwamen we niks tegen waar we konden eten en de wagens konden parkeren. Pas in het laatste dorpje kwamen we een pizza tent tegen. Daar waren we net op tijd, de klanten na ons werd verteld dat ze geen eten meer serveerden. Sommige fransen willen blijkbaar geen geld verdienen…
Het positieve was wel dat tijdens de lunch de zon even doorbrak!

Bij het kasteel, chateau Picomtal, van vandaag hebben we vorig jaar in de achtertuin gezeten. Vandaag binnen in de gang vanwege de regen. Daardoor werd het waarschijnlijk de smalste set ooit. Waar de tafel stond werd bepaald door de wat de camerax92s konden maken vanuit de deuropeningen waar de camerax92s stonden. 

De promo was er een zoals Mart het zelf graag ziet, midden in een hagelbui. Waar iedereen nog even wilde wachten, vond Mart het wel leuk om onder een bijna wegwaaiende paraplu te vertellen wat er vanavond in het programma zat.

De uitzending zelf verliep rustig. Niet zulke spraakmakende gasten, maar wel een Captain Of Industries aan tafel. Achteraf was Mart trots dat ook die ging helpen opruimen. Daarbij kwam ook het verhaal dat Jaap de Hoop Scheffer lampen aan het sjouwen was terwijl zijn bodyguards ging vinger uitstaken.

Dit chateau heeft de meest bijzondere kamers die we tegenkomen op deze tour. De Amerikaanse eigenaars hebben koste noch moeite gespaard om de kamers in oude stijl terug te krijgen. En dat is ze ook uitstekend gelukt. Je waant je al snel 300 jaar terug in de tijd.